Hikikomori i fobie społeczne

Tomasz Kowalczyk – lekarz rezydent w trakcie specjalizacji z psychiatrii

Hikikomori i fobie społeczne – różnice

Osoby z hikikomori mogą być błędnie diagnozowane jako uzależnione od internetu lub jako ofiary fobii społecznych. Są to jednak dwa różne schorzenia, wymagające innego podejścia oraz innego leczenia.

Hikikomori i fobie społeczne wymagają różnych terapii. Fobie społeczne z reguły leczy się za pomocą psychoterapii oraz farmakoterapii. Przy fobii społecznej człowiek unika sytuacji stresujących, takich jak np. kontakty międzyludzkie, wypowiedzi publiczne, a nawet jedzenie w miejscu publicznym. Zwiększone odczuwanie stresu powoduje, że pojawiają się zaburzenia snu i nastroju. A także depresja, również z przemęczenia. Celem leczenia jest ulżenie takiej osobie, zmniejszenie napięcia emocjonalnego, poprawienie jakości snu oraz przewartościowanie powodów do niepokoju.

Hikikomori i fobie społęczne są coraz częstszym zjawiskiem.

Hikikomori i fobie społeczne wymagają całkiem innego podejścia w leczeniu. Osoba cierpiąca na hikikomori izoluje się od świata, ma problem z wyjściem ze swojej bezpiecznej strefy.

Hikikomori i fobie społeczne – leczenie

Osoby z hikikomori natomiast, mają olbrzymi problem z wyjściem ze swojej bezpiecznej strefy (często jest to ich własny pokój) i nie chcą nikogo do tej strefy wpuszczać. W Japonii, gdzie hikikomori jest bardzo częste, opracowano unikalne sposoby dotarcia do osób cierpiących na to schorzenie. Terapeuci, zazwyczaj kobiety nazywane “siostrami do wynajęcia” i opłacane przez rodzinę chorego, najpierw nawiązują kontakt z chorym przez internet. Na początku przez czat, potem przez e-mail. Następnie terapeuta podejmuje próby rozmowy przez komunikatory wideo.

Kiedy uda się nawiązać jakąkolwiek nić porozumienia, “siostra do wynajęcia” zaczyna przychodzić do domu osoby dotkniętej hikikomori. Początkowo rozmawia z nią jedynie przez drzwi. Bardzo często jest to kontakt jednostronny, co może zniechęcać. Terapeuta rozmawia z chorą osobą, opowiada o swoim dniu, prosi o jakąkolwiek odpowiedź. Jeżeli jej nie uzyskuje, to nie naciska. Przychodzi dwa, trzy razy w tygodniu na godzinę, dwie. Często po kilku miesiącach pacjent zaczyna otwierać drzwi. Kolejnym krokiem jest wyjście z pokoju, potem wyjście z domu, pójście na zakupy czy do kina.

Hikikomori i fobie społeczne – “przekonywacz”

Ważną rzeczą, jeżeli chodzi o leczenie hikikomori jest to, że w Japonii nie zajmują się nim terapeuci w naszym rozumieniu tego słowa. Najpierw cierpiącymi na hikikomori opiekuje się osoba nazywana “przekonywaczem”. Jest to ktoś, kto ma kompetencje terapeuty. Jego zadaniem jest przekonanie chorego, żeby skorzystał z terapii. Kiedy pacjent zdoła już wyjść z domu i odzyska przynajmniej część podstawowych umiejętności społecznych, bardzo często poddawany jest dalszemu leczeniu w specjalnym ośrodku. Tam, 10-15 osób mieszka razem. Wszyscy uczestniczą w codziennych obowiązkach i powoli wracają do zdrowia. Co ciekawe, w tym czasie mają bardzo ograniczone możliwości korzystania z urządzeń elektronicznych. Oglądanie telewizji jest np. dozwolone wyłącznie w sali wspólnej. To niejako wymusza nawiązywanie kontaktu z innymi osobami.

W Japonii dostępne są również nagrania wideo, przedstawiające osobę, najczęściej kobietę, która patrzy w kamerę i rozmawia z widzem. Osoba z hikikomori może z takiego nagrania korzystać po to, żeby się przyzwyczajać do kontaktu wzrokowego z drugą osobą. To też trochę pomaga. Zazwyczaj jednak, podobnie jak w przypadku fobii społecznych, niemożliwy jest powrót do pełni zdrowia bez interwencji w system rodzinny.

 

 

 

 

 

Summary
Hikikomori i fobie społeczne
Article Name
Hikikomori i fobie społeczne
Description
Czym się różni hikikomori od fobii społecznej? Jaką terapię stosuje się w leczeniu osób cierpiących na hikikomori? Na te pytania odpowiada Tomasz Kowalczyk – lekarz rezydent w trakcie specjalizacji z psychiatrii.
Author
Publisher Name
Portal Zdrowia Dziecka
Publisher Logo

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *